درهرحرفه وشغلی که باشیم هیچگاه نخواهیم توانست بدون استرس وفشارروانی زندگی کنیم . چراکه انسان به واسطه داشتن عقل ،عواطف واحساسات از دیگرموجودات عالم هستی متمایز است.

در این میان شغل معلمی به واسطه ی این که با روح وجسم آدمی برای رساندن آن به کمال مطلوب را دارد پر تنش تر وحساس تراست.

فشارروانی درنفس عمل نه خوب است ونه بد.

فشارروانی به همان اندازه که می تواند ناشی از نتایج وپیامد های غیرمستقیم محرکات تنش زا باشد ،می تواند پیامد مستقیم قدرت مقاومت روانی و بدنی ما نیزباشد.

طبیعی است که تدریس حرفه ی پرتنشی است.تحقیقات نشان می دهد که چون معلمان با دامنه ی وسیعی ازتقاضاهایی که به وسیله کودکان ،همکاران ،والدین ، ناظم ها ومدیران از آنهامیشود، روبروهستند.(که با بسیاری ازآنها مخالفند وانجام بسیاری ازآنها تقریبا غیر ممکن است)

همچنین حدخاصی برای ساعات کارشان وجود ندارد. بسیاری ازکارها که همراه معلم به خانه اش آورده شود، موجب می شود تاپایان روزنتواند ازکار،آسوده وراحت باشد.

آنان درمعرض انتقادهای بازرسان، والدین،مقام های مدرسه ورسانه ها قرارمی گیرند.

در برخورد با این محرکات تنش زا وکوشش وتقلاهای معلم ،اغلب اوقات آنان حمایت کم ویا حتی هیچ حمایت ازبیرون دریافت نمی کنند.تمام روز کار کردن باکودکان وجدایی نسبی از بزرگسالان به معلمان فرصت محدودی را برای راهنمایی خواستن یا بحث درباره ی مشکلات با همکارانشان ارائه می دهد. ازبسیاری ازجهات تدریس شغل تنها ومنزوی کننده ای است .در این میان معلمان مردتحت فشارروانی بیشتری قرار دارند.