گلهای شاداب دبستان

خوش آمده قدمتو ور رو چش

بهار مردمان عید نوروز                         بهار مِه و تو دیدار یاره

گله در توی کال مه پشت کالم                  گله تو می خورن من در خیالم

الا گرگای نامی ور بیفتن                        که جفت جفت می بِرند مال حلالُم

--

جانانه بی وفا وفایت گیره                       یک درد دِگه به چشمهایت گیره

نفرین بدت نمی کنم خویش مِنی               صد درد دگه به چشمهایت گیره

--

الا لوک سیاه زانوت رِ نازم                    بندی گردنت قصری بسازم

سحر گاهی مرا با یار بینی                      خودم زرگر شوم زنگت رِ سازم

--

سر راهت نشینم تا بیایی                         کُنُم مهمانیت هرچند که خواهی

نباشد میوه ای شیرین تر از جون            از آن ترسم که جونم را نخواهی

--

 

َامثال و حکم :

1.   در گنج خانه زبان و ادب فارسی ، امثال و حکم مانند گوهری درخشنده همیشه در تلالو بوده و در گذشته های دور تولد خود را آغاز و سینه به سینه به زمان حال رسیده و برحسب مقتضیات مکان و مقال به زبان آورده می شود و همین طولانی بودن عمرشان باعث گردیده از چگونگی و علت بکارگیری و مثل شدن آنها اطلاع دقیقی در دست نمی باشد و مادر این جا به تعدادی از امثال که در طبس مورد استفاده می باشد می پردازیم

ضرب المثلها :

1.      سوزِن وَر خودت زَه و جوالدوز وردگر

یعنی هنگام قضاوت درست توجه کن و به اصطلاح خودت را جای طرف را بگیر

2. مال بد از کَب جاویه  اِو مَخوره                             کنایه از تکبر و برتری جویی

3. میون جوالدوزش چو دره                                   کنایه از آدم حیله گر و حقه باز

4. او از دسِش نِمِچِکه                                               کنایه از آدم خسیس

5.دیفال از یک رو اندو مکنه                                     کنایه از قضاوت یک طرفه است .

6.    زنگوله پی تاووت

کنایه از آدم پیری که بچه هایی که بدنبال داشته باشد و در آخر عمر همسر جوانی را گرفته باشد .

7. سر از محکمی نمشکنه                                        کنایه از محکم کاری و احتیاط است

 

8.    کُخ خرما از خودشه

کنایه از این است که زیان و ضرر وارد شده از طرف خود و از اطرافیان و خویشان است

9.     بیه دست دو هِندِونه نِمِتو وَردُش

کنایه از انجام دادن دو کار در یک زمان است که با مشکل روبروست

10.   او بر یک زوال نِدِره

کنایه از قانع بودن افراد است و قناعت کردن

11. مَهتِو نرخ کرباس رِ مشکنه                                 کنایه از قانع بودن افراد است

12.کاه زردم بِخَنه نِممِنه                         کنایه از این است که هیچ چیزی بی ارزش نیست

13.پشه رِ به آسمونعل مکنه                                     کنایه از زرنگی فرد است

14  . چشم او نِمِخوره                                  کنایه از ناامیدی در مورد کاری یا کسی

15. از دهنت تا گوشت چهارانگشت بیش نی

در مورد دو نفر که با هم بحث می کنند و یکی از آنها داد می زند بکار می برند .

16 . هیشکه نِمِگه دوغ مه ترشه

کنایه از این که هیچ فردی از جنس خود تعریف بد نمی کند .

            17. توش به نِمدهه                                            کنایه از آدم خسیس است .

            18. هرچه به دیک بشه به کفچیز خمه              کنایه از نتیجه در پایان کار است .

            19. از خشخاش دو دری مزه                             کنایه از آدم زرنگ است .

            20. گُسفِن به فکر جونه قصاب به غم پُمبه

            21. هرجا سنگیه وَرپا لنگیه

            کنایه از آدمهای ضعیف که پامال می شوند و به حق خود نمی رسند .

            22. هرچه به ده پناه ده

            کنایه از این است که هرچه از وسایل معیشت در اختیار باشد باعث دلگرمی است .

            23. گربه زشت موشم زشته

            آدمهای زشت سیرت سخن آنها هم از روی کنایه است .

            24. هرکه ننگین تر آداب او سنگین تره

            کنایه از ادا در آوردن و بهانه گرفتن افراد نانجیب است .

            25.چو وَر درخت واویلا

            کنایه از کسی که در مورد کاری یا چیزی تصمیم قطعی گرفته نشده داد و فریاد راه                            انداخته است .

            26. دوستم به گله به که خودم در آزار

            کنایه از اینکه درخواست دوستی که منجر به اذیت فرد گردد نپذیرفتن آن بهتراست .

            27. اشترگذار وپشه گیر

            کنایه از کسی که در مواقعی از کلیات صرف نظر کرده و به جزئیات بپردازد .

28. مو از ماس مکشه                                                     کنایه از آدم نکته سنج

29. جو دو خر نِمتنه سوا کنه

کنایه از فردی که قادر به تشخیص کار ساده ای نباشد

30 . خله شکشکو رِ چه به گل شوبو

کنایه از فردی که کاری را شروع کرده ولی ناتمام گذارد .

31. اِشکِم گُشنه و اَتِش بزی                                           کنایه از بی حوصله بودن

32. اسبا رِ نعل مزدن خرا هم پاشو بِلا مِدُشتن

کنایه از افرادیکه خود را هم طراز بزرگان بدانند

33. دست از پا درازتر ورگردی                      کنایه از عدم موفقیت در انجام کاری

34. دلم به تو د

کنایه از عدم توجه و فکر کردن به چیزی و بی خیال بودن از آن

35. خرش مره

کنایه از این است که حرفش خریدار دارد . روی حرفش حساب می کنند .

36. پتت رِ رو او خُم انداخ                               کنایه از افشا کردن راز کسی

37. اتش ور کماچ خودش مکنه

کنایه از این به نفع خودش حرف می زند و قضاوت می کند .

38. برا کس د تو رو که برات بمره

کنایه از دلسوزی بیش از اندازه است

39. چنار از خودش اتش مگره

کنایه از صدمه ای که از خود یا اطرافیان می بیند

40. به خنه عروس عروسیه به خنه دماد خبر نی

کنایه از این است که در انجام معاملات یک طرف راضی و طرف دیگر ناراضی یا بی اطلاع

41. از بی کفنی زندیه                                                     کنایه از فقر و نداری

42. پشتش گرمه                                                            کنایه از خاطر جمعی است

43. از جا دگه ی اِو مخوره                                           کنایه ازکلک و حیله است

44. جفتش جوره                                                         کنایه ازکاری که روبراه باشد

45. غم کهنه بخور که نو بمانه

به همان که داری قناعت کن و غم آن را بخور

46. ریگ ته جویم

محکم و پاقرص ایستاده ، در جایی ماندگار شدن

47. هرچه آید سال نو باز هم دریغ از پارسال

کنایه از افسوس بر گذشته است

48. در باغ دیدی ته باغ هم دیدی

کنایه از شروع کاری است که خوب باشد یا شروع خوبی نداشته باشد

49. ته دلش خستک مشکنه                                  کنایه از خوشحالی زیاد است

50. مثل ایکه عروس راه مبره                    کنایه از وسیله ای که آهسته راه می برند

51. خیز گربه تا دم کلیدونه

کنایه از آدمهایی که تظاهر به تلاش در کاری می کنند اما زود از پای در می آیند

52. باید از اول او به جو کر

یعنی همان اول باید زهر چشمی نشان داد . یا کار را باید همان اول محکم کرد

53. شیطو رِ شیر برنج مدهه                            کنایه از آدم زرنگ

54. صد تار لِوِ جو مِبره و تشنه وَرمگردنه          کنایه از آدمهای زرنگ و باهوش

55. از اِوِ گِلو ماهی نگره                                   کنایه از آدمهای زرنگ

56. حالا گل بیار اشترک بساز             کنایه از بهم خوردن کاری یا نقشه ای

57. استکانها ردیف شده                         کنایه از اینکه می خواهد میهمان بیاید

58. رو گنج خو دخِّو نیستم

موقعی بکار می رود که بچه ها از پدر تقاضای پول می کنند

59. پل از قیچی نمچنن                                      تقاضای پول زیاد و ارزش ان

60. از دل خوشش حرف مزنه

درباره کسانی که نسبت به خیلی چیزها بی توجهند

61. روسیاهی ش برا خودش ممنه                      کنایه از آدمهای سخن چین

62. ور دیفال صاف بلا مره                                 کنایه از آدمهای چابک

63. دلم ربزه                                                   کنایه از شیرینی زیاد

64. شاهنامه اخرش خوشه                                 کنایه از عاقبت و سرانجام کار

65. ور سنگش زنی ور مِدِرِزگه                        کنایه از آدمهای چابک

66. چل چُغوک با پر و پُت و شیک و پیکش نیمنه

کنایه از سبکی چیزی

67. روباه پوزش به انگور نمرسه مگه ترشه

کنایه از ناتوانی و عدم موفقیت در کاری

68. ریگ ته کِوشِشه

کنایه از آدم حیله گر و کلک باز و حقه باز

69. هر که به کشتی یه مگه لنگش بگیر

هرچیز که خار آید                               یک روز بکار آید

هرچه آید سال نو                                   بازهم دریغ از پارسال

هرکه بیش دره بیشش ما                        بره دره میشش ما

ما که رسوای جهانیم                              غم عالم پشم است

آب که از سر گذشت                             چه یک نی چه صد نی

اگر صد سال در مشکی کنن دوغ             همو دوغ همو دوغ همو دوغ

یکی مرد جنگی                                       به از صد هزار

من از بهر حسین در اضطرابم                تو از عباس می گویی جوابم

دختری دری                                         قلعه دری

خانه دو کدبانو                                      خاکش تا سر زانو

در میان میوه های پرمزه                         شاه انگور است سلطان خربزه

اشکمم از گشنگی سرنای ناحق مزنه        رده هام ته اشکمم کله معلق مزنه

اگر کوکو سرواطلس بپوشه                 همان کوکو سر بقلی فروشه

به دیدنت امدم دوغم ندادی                      اووَخ پشت سرم ماس مفرستی

ملا شدن چه آسون                                 آدم شدن چه مشکل

ز بعد نوروز                                         پوستین وردوز

یک سال بخورن تره                               سی سال بخود گوشت یره

گشنه یی گشنو خور                              بازاررو تفتو خور

ای نکرده کار                                        چنده مزد کار

هرچه نکرده چله ها                              وعده به چله خورد کو

70. کاردم به استخو رسده                    کنایه از کسی که صبرش تمام شد

71. کارد بزنی خو بِدِر نمیّه                  کنایه از ناراحتی و عصبانیت زیاد

72. هرچه مار از اسفند بدش میه بیشتر در غالش سوز مکنه

کنایه از بد شانسی بعضی افراد

73. اَفتُوَه خرج لحیم است .                  کنایه از انجام کار بیهوده

74. قرض که به چِل رسی هر شِو باید خور

کنایه از بدهکاری بیش از حد

75. گربه و دُمبه                                  کنایه از عدم اطمینان به کسی

76. کار به نیم مزد نِدِره                      کنایه از ناتمام گذاشتن کاری

77. صد منش به یک غاز                       کنایه از بی ارزش بودن چیزی

78. شِوِ نوروزه و دنگ دنگ پشه         کنایه از در پیش بودن عید نوروز است

79. سنگ سر دست                               کنایه از آدمی مرتب او را بکار می کشند

80. مرده و لَغَد                                      کنایه ازآدم ناتوان که مورداذیت قرار بگیرد

81. ازای مزار شفای نی                         کنایه از ناامیدی از کسی

82. ازای ستو تا اوستو فَرَجیه              کنایه از آرزو و امید داشتن

83. نونش رِ آجر کردن                       کنایه از قطع کردن حق و حقوق کسی

84. نونش ته روغنه                              کنایه از خوش شانسی و خوش اقبالی

85. از نصفه راه ضرر فایده یه             کنایه از پشتکار و امید و آرزو

86. ما نه سر پیازم نه ته پیاز                 کنایه از بی طرفی و عدم دخالت در کاری

87. ته بیابو یک لنِگ کِوشِم غنیمته       کنایه از قناعت و ارزش چیزی

88. ریشش ته مُشتُمه                            کنایه از تسلیم در برابر کاری

89. خورشید از کدوم طرف بِدِر اَمِده    کنایه از تعجب کردن از کار کسی

90. از کلوخ اَتِش برق بجست             کنایه ازانجام کاری بزرگ ازجانب افراد ناتوان

91. به روباه گفتن شاهدت کی گفت دُمبُم              کنایه از حیله گر و دغل باز

92. هنوز خو کو کربلا                        کسانی که جلوجلوتصمیماتی می گیرند

93. اشکمش به پشتش چسبده                کنایه از آدمهای لاغر و ضعیف

94. کییَک به دست و پاش اِفتِده              کنایه از آدمهای دستپاچه و خجالت زده

95. گربه هفت جو دَره                                     کنایه از آدمهای مقاوم و پرتوان

96. دهنش بگری نفسش وامَسته             کنایه از آدمهای شعیف و بی حال

97. دَسِش به دَهَنِش مرسه                     کنایه از آدمی که توان کارمردن دارد   ودارای حقوقی است

98. دست از پا خطا نکر                        کنایه بدون هیچ کاری دست خالی برگشت

99. یَکه وَر میخ مزنه یَکه ور نعل           کنایه ازآدم دورو و حیله گر

100. کار از صبح به پیشه                       یعنی پیروزی و شروع کار از صبح است

101. هم خدا رِ مخه هم خرما رِ               آدمی که به کم قانع نیست

102. هم از تُبره مَخوره هم از اخور       کنایه از آدم حریص

103. سیب یه که از وسط دو نیم کرده باشی       کنایه از شباهت دو نفر به هم

104. جواب های هوی                             کنایه از عکس العمل در برابر عملی

105. سنگ بزرگ علامت نَزِدنه            

کنایه از افرادی که حرفهای بالاتر از توان خود می زنند

106. همه رِ برق مَشو گره ما رِ چراغ موشک    

کنایه ا ز بد شانسی و بداقبالی

107. زهوارش در رفته                        کنایه از سستی و کم مقاوم بودن شیئی

108. اگر جوبه تنش کنی وازم همینه که هه      

کنایه از کسی که برایش تلاش زیاد شده ولی تغییری در او حاصل نشده است

109. چوبه اَستینِت خِن کر                     در موقعی که خطایی از کسی سرزده

110. احمد بده همونه که بده                   کنایه از عدم تغییر در رفتار کسی

111. خیال مکنه که علی آباد دهیه           کنایه از کسی که خیال خام دارد

112. دگه به نِهِنجُم رسده                      

زمانی گفته می شود که انسان طاقتش تمام شده باشد (ناراحتی زیاد)

113. تفیه  که ور بِلا بِندِزُم وَر سبیلم مُفتَه ورتِه بِندِزُم وَر ریشُم مُفته                 

کنایه از موضوعی قوم و خویشی که در هر صورت به خود انسان برمی گردد .

114. مورچی که کله پاچه دُشته بشه       کنایه از بی چیزی و کوچکی

115. کار بچه تفنگچه                            کنایه از نادانی کودک است

116. هر که منار مدزده فکر جاشم مکنه            

کنایه از توجه به سرانجام کار و عاقبت آن

117. سوزن بِندِزی به زِمی نِمِرسه          کنایه از شلوغی زیاد

118. شیرم خشک شد                            کنایه از اذیت عصبانیت و ترس زیاد

119. بک و عینش                                  کنایه از مرغوبیت چیزی

120 . اگر ور دریا زنم خشک مره         کنایه از بدشانسی

121. شیره گلو سوزِ نی                        

کنایه از چیز بی ارزشی که زیاد از آن تعریف می شود

122. کفگیر ور تِه دیگ خورده             کنایه از جیب خالی است

123. حموم بی اِو                                  کنایه ا ز گرمای زیاد در یک اتاق

124. وریه گل بهار نِمِره                       امیدداشتن به یک نفر

125. عیسی به دین خود موسی به دین خود

یعنی هرکس به فکر خودش را پیاده کند

126. عین برج زهر مار                        کنایه از آدم اخمو و ترش رو

127. سرمه چَشَه                                  کنایه ا ز صافی و زلالی

128. گل پشت و رو نِدِرَ                                  

زمانی که یک انسان بزرگی پشت سر یک انسان کوچکتر نشسته است گفته می شود 

129. کَل کلاه مِخَه بِرا عیدش               کنایه از غیر موقع چیزی را وعده دادن

130.بُزغله دست و پا سفید                     کنایه ازمشخص بودن ضمیربعضی از انسانها        131.هرکه خربزه مخوره پالرزشم منشنه

کنایه از اینکه انسان هر کاری می خواهد بکند عاقبت کار را هم بسنجد

132. دَسِ چربت به دیفال همسیه تو کش

کنایه از اطمینان داشتن به همسایه خوب است که می شود روی او حساب کرد

133. همسیه از همسیه ارث می بره                 

کنایه از اینکه به همسایه خوب میشود اطمینان کرد

134. شیر به خرما کهنه یه                    کنایه از افراد سالخورده وبا تجربه

135.ما مرده شورِم                   کنایه از اینکه برای ما فرق نمی کند که طرف کیست

            136.هنوزم دود از کنده بلند مره           کنایه از آدمهای با تجربه و کاردان

137. فضول  رِ بردن جهنم گفت هیزمش تَره      کنایه از آدمهای فضول

138. هر دو پاش ته یه کِوشِش کرده                 منظور ازآدمهای لجباز

139. دل به دریا زده                                         کنایه از آدم بی خیال است

140 .انگشت به لِتَه پِچِدّه دِرَه                   کنایه از آدم های حیله گر و حقه باز

141. جیب ور ندوختم

کنایه از کسی که دنبال بدست آوردن مال و ثروت نیست

142. دست شیطورِ از پشت دِبِستَه                       کنایه از آدمهای زرنگ و زیرک

143.دیوار رِاز یک رو گل مکنه                        یک طرف قضاوت کردن

144. زُفونُم مو بِدِر اور                                      کنایه از پرحرفی است

            145. دهنم کف کرد                                           کنایه از پرحرفی است

            146. دو پشکل از یه کلوک زورشو بیشتره

            147.انگشت ته چش مفته                        کنایه از اینکه به کوچکی افراد نباید نگاه کرد

            148. دماغم توج کشی                            کنایه از....

            149. از پیا زشه

            کنایه از هر نوع غذای خوشمزه است حتی در مورد افراد هم بکار می رود .

            150 .خرش از پل ورجسته

            کنایه از کسی که کارش را  تمام کرده وبه دیگران کاری ندارد و برایش مهم هم نیست

            151. شبی سمود گذشت و لبی تنورگذشت

            این یک شب به هر طریقی باشد می گذرد

            152. یه رده راست ته اشکمش نی                       کنایه از آدم زیاد دروغگو

            153. از بی گوشتی چغندر سالاره                     کنایه از غنیمت شمردن چیزی

            154. جو بی ریگ نی                                         کنایه از آدم حقه باز و فریب کا ر

            155. پشه چهل روز به خم سر که طاقت میره

156. چلوصافی به افتوه مگه ای دوسلخه            کنایه ازآدمی که عیب خودرانمی بیند    

 

157.بادمزنه که گردش و رو ننشنه

158. هرچه بسم ا... مکنه بیشتر نپهرزیش مفته

کنایه از آدم ترسو

159. گرگ که ور گله مزنه وای بر یک بزی

کنایه از بدشانسی

160. گله بی چو پوبشه بزغلش نره

کنایه از کم توجهی و کم دقتی افراد نسبت به فرزندان خود

161. اگر رای چوپو بشه از تکه گرماس مگره

کنایه از اراده قوی

162 .خربزه شری قسمت شغال مره                               کنایه از بدشانسی است

163. دختر دری و قلعه دری

(کنایه از مراقبت زیاد از فرزند دختر )مراقبت از فرزند دختر همانند نگهبانی از قلعه است

164. عقل که نی جو به عذابه                                         کنایه از آدمهای بی عقل

165. دَسِ اِشکِستَه کار مکنه دل اشکسته کار نمکنه

اگر کسی دستش بشکند به از آن است که دلش بشکند چون درمان ندارد

166. استغو فیله                                                           کنایه از محکمی

167. مفتش گرونه                                            کنایه ا زبی ارزش بودن چیزی

168.موهام ته اسیاه سفید نشده

کنایه از آدمهای کار کشته و وارد به کار و باتجربه است

169. گاو ده من شیره

کنایه از انسانهایی که کاری انجام می دهند وسپس به طریقی ارزش آن کار را از بین می برند .

170. هندونه زیر بغلش مدهن                 کنایه از تعریف و تمجید بی جا از کسی

171.هیچ گربه ی محض رضا خدا موش نمگره

کنایه از اینکه کسی بدون دریافت مزد کاری انجام نمی دهد

172.جیبم عنکبوت بسته                        کنایه از نداری

173. حرف از رو حرف میه

کنایه از افرادی که در هنگام سخن گفتن از این شاخ به آن شاخ می پرند و همچنان پرحرفی می کنند  

174. آجر از دیفال بدر مکشه                 کنایه از آدمهای پرزورو جوان

175. حرف قرص از بچه بپرس

کنایه از اینکه بچه ها حرف راست و درست را می گوید

176. نوبه نرخ روز مخوره                                          آدمهایی که تابع نرخ بازارند

177. سُلُم باد کر

زیاد حرف زدن نزد دیگران باعث گفتن این مثل می شود

178. کج بنشی و راست وَرگو

کنایه از کسانی که به گونه ای صحبت می کنند که برای دیگران قانع کننده نیست

179. شغال از سیه خودش مترسه                       تشبیه کردن افراد ترسو

180. رده بلنده                                                  کنایه از افراد حراف

181.دَمِ دروزه رِ مِتّو دِبَس ولی دَمِ دَهَنِ مردم رِ نِمِتّو

کنایه از نگه داشتن اسرا ر در نزد مردم

182.زُفونش خیلی بلنده

کنایه از افرادی که جواب بزگترها را می دهند .

183.از یه گوش داخل مره و از گوش دگه خارج مره

کنایه ا ز افرادی که کم توجهند

184. دسش چپه                         کنایه از افراد سارق است

185. ته هفت آسمو یه استره ی ندره                             کنایه از بدشانسی

186. حرف که مخی بزنی باید ور دور دَهَنِت گَردَنی

187.فکرش از پی دمیّه

کنایه از افرادی است که سنجیده کاری را انجام می دهند و بعدا متوجه اشتباهشان می شوند

188.کار مکنم که الذی برکنی                           این مثل هنگام تهدید گفته می شود

189. اشتر با بارش مبرن                                   کنایه از ناامنی زیاد

190.پیغمبر شدم که غم امت بخورم                     کنایه از دلسوزی برای دیگران

191.سنگ پا گم کِردن                                       کنایه از سر و صدای زیاد

192. اجاقش کوره                                            نازاست

193.مرغش یه پا دره                                        کنایه از افراد لجوج

194. یه رنگ ورمدش و یه رنگ ورزمی مَنَها

کنایه از افرادی که شرمنده و خجالت زده شده اند

195.سمبه پر زوره                                          کنایه از سختگیری زیاد

196.هرچه بِشه ایشو دو پیرهن بیشتر پَرَه کردن

کنایه از افراد مجرب است

197. اِو زیر کاه راه مبره                     کنایه از افراد زیرک و حیله گر است

198.دوست و برگ گل                                           کنایه از ارزش یک دوست خوب است

199. از حوض بدر اَمَه ته چاه افتی               کنایه از کم توجهی و ندانم کاری است

200.طاقتم طاق شو                            کنایه از کسی که کاسه صبرش لبریز شده است

201.ز بعد نوروز پوستین وردوز                      کنایه از اینکه هوا بارانی است

202. بزوبزو نمیری که سال دگه بهاره              کنایه از امیدواری دور و بعید

203. کار از محکم کری عیب نمکنه            کنایه از دقت و توجه زیاد در کاری است

204.دو اُقدَرقَدِش به زیر زمینه              کنایه از افراد زیرک . حقه بار

205. داشگر به سفال اوِ مخوره

کنایه از کسانی که اساسی که می سازند در خانه خودشان دچار نقص و عیب است

206. خیال مکنی که بلندگو قورت دِدَه            کنایه از کسانی که بلند حرف می زنند

207. دو چادر دو هم عروس ته یه صنوق نمگنجه

کنایه از اینکه دوهم عروس باهم نمی سازند

208. او نَطَلبِده مراد مدهه

در مورد کسانی گفته می شود که نخواسته آب می نوشند یا آب به آنها تعارف می کنند

209. مخواس ابروش درس کنه چشاش رِ کور کِر

کنایه از عدم دقت و کم توجهی در کاری

210. چه سر به کلاه چه کلاه به سر                 کنایه از فرق نگذاشتن در کاری

211. گورش گچیه                                          کنایه از کسانی که عاقبت خوب ندارند

212.بمیر و بدم

کنایه از کسی که می خواهد در انجام کار سهل انگاری کند

213. باید دی که علف به دهن بزی چه مزه مدهه

کنایه از اینکه تکلیف یک کاری را شخص مورد نظر مشخص می کند

214. استخونش توتیا شده                             کنایه از کسی که سالهاست ازدنیا رفته

215.رو نی سنگ پا قزوینه                   کنایه از آدمهای پررو

216. سنگ کوره زمانی گفته می شود که بچه ها به سمت یکدیگر سنگ پرتاب می کنند

217. بز گَر از گله بدور        کنایه از کسانی که با بقیه افراد کنار نمی آیند

218.چو خدا صدا ندره     در مورد کسانی بکار می رود که به دیگران ظلم کرده اند

219. مشتش واشو                           درمورد کسانی که رسوا می شوند

220. گوشش پُمبه تُلِدَه                       کنایه از کسانی که نمی فهمند

221. دندو ور جگر نه                      کنایه از داشتن صبر

222.صبر و پُف                              کنایه از داشتن صبر و حوصله

223.مسجد کهنه و گور اجنه بَلَدَ        کنایه از کسانی که به همه جا وارد و آشنایند

224. نخود هر آشه                          کنایه از کسی که به همه جا کار دارد

225. نخود به دهنش نَمَخُسَّه                کنایه از کسی که راز نگه دار نیست

226. به چشم نِمِبِنُم                          کنایه ا زکسی که امید انجام کاری را ندارد

227. سیر به پیا زمگه تو چقه بدبویی

کنایه از افرادی که عیوب دیگران را می گیرند ولی ازعیب خود غافلند

228. کاربه  بچه گو دمبالش برو

کنایه از کاری که بچه ها درست انجام نمی دهند و عاقبت انجام آن به خود شخص برمی گردد.

با تشکر از آموزگار ارجمند :جناب آقای جواد اللهی